Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać
Zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami
I będą skurczone liście
Jagody z czarnymi plamami...
Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić
Trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić
A kiedy sen mnie zmorzy albo zaleję się łzami
Długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami...
Ode mnie tak mało zateży tu
I dzień po dniu mija bezradnie w bezpiecznym milczeniu.
Czemu mi brak wiary, że mogę zmienić świat wokół mnie
Gdy tylko chcę?
Pamiętaj, że dobroć nawet w najgorszy czas,
Pomoże nam, ocali nas.
Ode mnie tak wiele zależy tu.
Każdego dnia rodzi się szansa na miłość szczęśliwą.