Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać
Zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami
I będą skurczone liście
Jagody z czarnymi plamami...

Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić
Trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić
A kiedy sen mnie zmorzy albo zaleję się łzami
Długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami...



Usiłowanie

Mania mienia do znudzenia

Już opromienia nam każdy dzień

I czy to mienie to cel

Czy to mania pilnowania

Byle było, byle mniej



Magia domniemań 

Mania mienia rozpłomienieniem

Zaognieniem dla tylu chceń

Niedomówienie, nie mniej

Poniechaniem zakochania 

Może nawet kończyć się



Pieniądze szczęścia nie dają i szczęście to już dobrze jest mieć wcześniej (x2)



Mimo upomnień

Od sumienia, omamienia

Tym maniem mienia zdarzają się

Nie mania mienia zaś się nie docenia

A podobno komu z wozu, temu lżej

Nie mania mienia zaś się nie docenia

A podobno komu z wozu, temu lżej