Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać
Zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami
I będą skurczone liście
Jagody z czarnymi plamami...

Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić
Trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić
A kiedy sen mnie zmorzy albo zaleję się łzami
Długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami...



On często gra sam 

I długo obmyśla każdy ruch. 

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch 



Lecz on nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy 

Dla niego ta partia to 

Pytanie o tę jedną metodę na życie 



On często gra sam 

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór: 

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór 



Czy powinien był żyć 

I wybierać inaczej? 



Czy pozna regułę w grze i sprawi, 

Że nie zwątpi już i nie zawaha się? 



Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni? 

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry 

Bez szans, bez zasad i bez planu? 



On często gra sam 

A przynajmniej tak mu zdaje się… 

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie 



On nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy. 

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.