Niebo. 

Wierzę w Niebo. Ono jest. Byłam tam nie raz. 

Potrzebę błękitnego zna wielu z nas. 

Wielkie Niebo, czyste Niebo, 

Jasny dach naszych ciemnych spraw. 

Osłaniaj nas od złego, od lęku zbaw. 



Myśli moje, myśli niespokojne nawet w snach 

Niech żalu i zawiści nie przynoszą 

Próbuję zmienić je w zachwytu krzyk, 

W zdumienie, że jestem jeszcze chwilę. 



A Niebo, wieczne Niebo 

Jeśli jest sumą naszych dusz, 

To blisko nam do niego. 

Tuż tuż.


Słońce już gasło, niebo zdawało się zniżać,

Ścieśniać, I coraz bardziej ku ziemi przybliżać.

Aż naprzeciw księżyca, gwiazda jedna, druga

Błysnęła, już ich tysiąc, już milion mruga.

Tadeusz zadumany zrobił kroków parę

Gdy mu coś drogę zaszło, spojrzał, widzi marę;

Kibić miała wysmukłą, kształtną, pierś powabną,

Suknię materyjalną, różową, jedwabną;

Od której odbijał się drżący blask miesięczny,

I przystąpiwszy cicho szepnęła:

"Niewdzięczny, Szukałeś wzroku mego, teraz go unikasz,

Niewdzięczny...

Szukałeś rozmów ze mną, dziś uszy zamykasz."

"Ale uważ no sama, wszak nas widzą, śledzą,

Czyż można tak otwarcie, cóż ludzie powiedzą,

Wszak to nieprzyzwoicie, to dalbóg, jest grzechem..."

"Jesteś mężczyzną, znajdziesz kochankę, godniejszą,

Znajdziesz bogatszą, piękniejszą...

I tylko dla mej pociechy, niech wiem przed rozstaniem,

Że twoja skłonność była prawdziwym kochaniem..."

"Czym kochał? Krótkie z sobą spędziliśmy chwile,

I choć one mnie przeszły tak słodko, tak mile,

Zostać dłużej nie mogę, to postanowienie,

I choćbym chciał tu zostać, już go nie odmienię".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".