Niebo. 

Wierzę w Niebo. Ono jest. Byłam tam nie raz. 

Potrzebę błękitnego zna wielu z nas. 

Wielkie Niebo, czyste Niebo, 

Jasny dach naszych ciemnych spraw. 

Osłaniaj nas od złego, od lęku zbaw. 



Myśli moje, myśli niespokojne nawet w snach 

Niech żalu i zawiści nie przynoszą 

Próbuję zmienić je w zachwytu krzyk, 

W zdumienie, że jestem jeszcze chwilę. 



A Niebo, wieczne Niebo 

Jeśli jest sumą naszych dusz, 

To blisko nam do niego. 

Tuż tuż.


Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?