Odejdę, nie spamiętam, widać nie byłam święta, 

widać źle mnie uczyli, widać za mało bili tata z mamą. 

Nie myślcie o mnie źle, widać nam chodzi nie o to samo.

Polem, łąką, bliska skowronkom odchodzę. 

Drogą, ścieżką, tam gdzie nie mieszkam, odchodzę.

Miedzą, rżyskiem, sama we wszystkim odchodzę. 

Napisz do mamy, gdzie się spotkamy po drodze. 



Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?