[Anna Maria Jopek]

Gdy Cię nie widzę nie wzdycham, nie płaczę

Nie tracę zmysłów, kiedy Cię zobaczę,

Jednakże gdy Cię długo nie oglądam

Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam.



[Michał Żebrowski]

I tęskniąc sobie zadaję pytania

Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie?



[Anna Maria Jopek]

Cierpiałam nie raz... nie myślałam wcale

abym przed Tobą szła wylewać żale. 

Idąc bez celu, nie pilnując drogi

sama nie pojmuję, jak w Twe zajdę progi. 



[Michał Żebrowski]

I wchodząc sobie zadaje pytania,

Co mnie tu wiodło - przyjaźń, czy kochanie?



Dla Twego zdrowia życia bym nie skąpił.

Po Twą spokojność do piekieł bym wstąpił. 

Choć małej rządzy nie ma w sercu moim 

bym był dla Ciebie zdrowiem i pokojem. 

I znowu sobie powtarzam pytania:

Czy to jest przyjaźń? Czy to jest kochanie?



[Anna Maria Jopek] 

Dla Twego zdrowia życia bym nie skąpił. 

Po Twą spokojność do piekieł bym wstąpił.

Choć małej rządzy nie ma w sercu moim

bym był dla Ciebie zdrowiem i pokojem. 



[Michał Żebrowski]

I znowu sobie powtarzam pytanie:

Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie?


On często gra sam 

I długo obmyśla każdy ruch. 

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch 



Lecz on nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy 

Dla niego ta partia to 

Pytanie o tę jedną metodę na życie 



On często gra sam 

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór: 

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór 



Czy powinien był żyć 

I wybierać inaczej? 



Czy pozna regułę w grze i sprawi, 

Że nie zwątpi już i nie zawaha się? 



Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni? 

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry 

Bez szans, bez zasad i bez planu? 



On często gra sam 

A przynajmniej tak mu zdaje się… 

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie 



On nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy. 

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.