I o co tyle milczenia?
Między nami niewiele się zmienia 
To miłość jest inna
Niełatwa, nieskromna, niewinna 
I o co tyle milczenia?
Lepiej mów, że mam serce z kamienia,
Że się zmieniam, jak moda, kobieta i szczęście i woda

Każda moja łza i wspomnienie chrztu
Popielata mgła, śnieg na szczycie gór
Tropikalny deszcz, lód na szklanki dnie
I mój złoty pot, gdy kochamy się
Mogą jutro być chmurą, rzeką
Mogą jutro być wieczną bielą
Mogą jutro być burzą, rosą
Mogą jutro być akwarelą

Chmurą, rzeką
Wieczną bielą
Burzą, rosą
Akwarelą

I o co tyle milczenia?
W takiej ciszy źle brzmi: "Do widzenia"
Ja nie proszę, nie płaczę 
Ja kocham codziennie inaczej

Każda nasza noc do utraty tchu
Zakochany wzrok i spotkanie ust
Przenikanie dusz, obietnice Twe 
I mój złoty pot, gdy kochamy się
Mogą jutro być inne, nowe
Mogą jutro być obłąkane 
Mogą jutro być zgasłe, żadne
Mogą jutro być zapomniane

Inne, nowe
Obłąkane 
Zgasłe, żadne
Zapomniane

Inne, nowe
Obłąkane 
Zgasłe, żadne
Zapomniane

Inne, nowe
Obłąkane 
Zgasłe, żadne
Zapomniane

Inne, nowe
Obłąkane 
Zgasłe, żadne
Zapomniane


On często gra sam 

I długo obmyśla każdy ruch. 

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch 



Lecz on nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy 

Dla niego ta partia to 

Pytanie o tę jedną metodę na życie 



On często gra sam 

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór: 

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór 



Czy powinien był żyć 

I wybierać inaczej? 



Czy pozna regułę w grze i sprawi, 

Że nie zwątpi już i nie zawaha się? 



Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni? 

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry 

Bez szans, bez zasad i bez planu? 



On często gra sam 

A przynajmniej tak mu zdaje się… 

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie 



On nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy. 

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.