Jeżeli chwila dnia odchodzi bezpowrotnie.

czy my przeminąć mamy w niej okrutni i samotni?

Jeżeli pojedynczy liść posiada sens

i miejsce, czy wolno nam zadecydować

i zgasić choćby jedno serce?

Jeżeli już jesteśmy tu na tę jedyną chwilę,

czy nie umiemy pojąć, że dano nam aż tyle?



Z nieba płyną łzy by Bogu było lżej.

W górze milczy wiatr. On wszystko o nas wie.

Że każdy spośród nas jest kruchy jak liść.

Że gdy zburzymy świat, nie mamy dokąd iść.



Z nieba płyną łzy by Bogu było lżej,

W górze milczy wiatr.

On wszystko o nas wie.


Słońce na niebie gaśnie za rzeką
Zmierzch ma zapach siana i snu
Pójdę przed siebie, pójdę daleko
Za ostatni las białych brzóz

Pójdę daleko, pójdę na łąki
Malowane złotem i rdzą
Zwierzę się wierzbom z naszej rozłąki
Wierzby wierzą szeptom i łzom

Tęsknię za Tobą, płaczę po Tobie
Płaczą ze mną rosy i mgły
W ciszy drżą słowa, których nie powiem
Bo rozumiesz je tylko Ty

Pójdę daleko, pójdę na łąki
Malowane złotem i rdzą
Zwierzę się wierzbom z naszej rozłąki
Wierzby wierzą szeptom
Wierzby wierzą szeptom
Wierzby wierzą szeptom i łzom

Pójdę daleko, pójdę na łąki
Malowane złotem i rdzą
Zwierzę się wierzbom z naszej rozłąki
Wierzby wierzą szeptom
Wierzby wierzą szeptom
Wierzby wierzą szeptom i łzom