Jeżeli chwila dnia odchodzi bezpowrotnie.

czy my przeminąć mamy w niej okrutni i samotni?

Jeżeli pojedynczy liść posiada sens

i miejsce, czy wolno nam zadecydować

i zgasić choćby jedno serce?

Jeżeli już jesteśmy tu na tę jedyną chwilę,

czy nie umiemy pojąć, że dano nam aż tyle?



Z nieba płyną łzy by Bogu było lżej.

W górze milczy wiatr. On wszystko o nas wie.

Że każdy spośród nas jest kruchy jak liść.

Że gdy zburzymy świat, nie mamy dokąd iść.



Z nieba płyną łzy by Bogu było lżej,

W górze milczy wiatr.

On wszystko o nas wie.


Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?