Gdy mnie nie słyszysz, ja chcę ci przysiąc, 

Że póki mogę, będę cichą tarczą twą. 

A gdy dorośniesz, otworzę na oścież drzwi 

I spróbuję cię uwolnić z moich rąk 



A ty, mój synku, mój pojedynczy, 

Ty nie przestaniesz nigdy zastanawiać mnie. 

To, skąd przychodzisz i co nas łączy 

I jaka moja rola w tym naprawdę jest? 



Codziennie mnie zachwyca twoje maleńkie życie. 

Na wielkie przyjdzie jeszcze czas. 

Dziś jesteś mi światem, a twoje złote piegi to jego blask. 

W pochmurną noc to moje konstelacje gwiazd.


I o co tyle milczenia?
Między nami niewiele się zmienia 
To miłość jest inna
Niełatwa, nieskromna, niewinna 
I o co tyle milczenia?
Lepiej mów, że mam serce z kamienia,
Że się zmieniam, jak moda, kobieta i szczęście i woda

Każda moja łza i wspomnienie chrztu
Popielata mgła, śnieg na szczycie gór
Tropikalny deszcz, lód na szklanki dnie
I mój złoty pot, gdy kochamy się
Mogą jutro być chmurą, rzeką
Mogą jutro być wieczną bielą
Mogą jutro być burzą, rosą
Mogą jutro być akwarelą

Chmurą, rzeką
Wieczną bielą
Burzą, rosą
Akwarelą

I o co tyle milczenia?
W takiej ciszy źle brzmi: "Do widzenia"
Ja nie proszę, nie płaczę 
Ja kocham codziennie inaczej

Każda nasza noc do utraty tchu
Zakochany wzrok i spotkanie ust
Przenikanie dusz, obietnice Twe 
I mój złoty pot, gdy kochamy się
Mogą jutro być inne, nowe
Mogą jutro być obłąkane 
Mogą jutro być zgasłe, żadne
Mogą jutro być zapomniane

Inne, nowe
Obłąkane 
Zgasłe, żadne
Zapomniane

Inne, nowe
Obłąkane 
Zgasłe, żadne
Zapomniane

Inne, nowe
Obłąkane 
Zgasłe, żadne
Zapomniane

Inne, nowe
Obłąkane 
Zgasłe, żadne
Zapomniane