Gdy mnie nie słyszysz, ja chcę ci przysiąc, 

Że póki mogę, będę cichą tarczą twą. 

A gdy dorośniesz, otworzę na oścież drzwi 

I spróbuję cię uwolnić z moich rąk 



A ty, mój synku, mój pojedynczy, 

Ty nie przestaniesz nigdy zastanawiać mnie. 

To, skąd przychodzisz i co nas łączy 

I jaka moja rola w tym naprawdę jest? 



Codziennie mnie zachwyca twoje maleńkie życie. 

Na wielkie przyjdzie jeszcze czas. 

Dziś jesteś mi światem, a twoje złote piegi to jego blask. 

W pochmurną noc to moje konstelacje gwiazd.


Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?