On często gra sam 

I długo obmyśla każdy ruch. 

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch 



Lecz on nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy 

Dla niego ta partia to 

Pytanie o tę jedną metodę na życie 



On często gra sam 

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór: 

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór 



Czy powinien był żyć 

I wybierać inaczej? 



Czy pozna regułę w grze i sprawi, 

Że nie zwątpi już i nie zawaha się? 



Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni? 

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry 

Bez szans, bez zasad i bez planu? 



On często gra sam 

A przynajmniej tak mu zdaje się… 

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie 



On nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy. 

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.


Tylko Ty. 

Tylko Ty potrafisz rozgrzać lód i śnieg,

A w saniach wśród chmur

Rozanielasz mróz, jak szklistość rzek.



Mikołaju, bez ciebie nie ma świst, 

Więc ... proszę, przyjdź.

Mikołaju, wiesz bez Ciebie nie ma świąt 

Musisz przyjść.

Nie ma świąt bez Ciebie.



Na poczcie śpi marzeń pocztówka

I to niby nic, lecz cuda może zdziałać

Pocztówka do Świętego Mikołaja.

Złotówka i tylko pocztówka,

A dzieci jak my są wniebowzięte,

No bo cuda cuda zdziała

Pocztówka do Świętego Mikołaja.



Tylko Ty próbujesz unieść skromność 

Tych najmniejszych próśb,

Tylko Ty rozśnieżać biel między nami, 

Więc płoniemy w niej,

Mikołaju...



Na poczcie śpi marzeń pocztówka

I to niby nic, lecz cuda może zdziałać

Pocztówka do Świętego Mikołaja.

Złotówka i tylko pocztówka,

A dzieci jak my są wniebowzięte,

No bo cuda cuda zdziała

Pocztówka do Świętego Mikołaja.