On często gra sam 

I długo obmyśla każdy ruch. 

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch 



Lecz on nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy 

Dla niego ta partia to 

Pytanie o tę jedną metodę na życie 



On często gra sam 

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór: 

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór 



Czy powinien był żyć 

I wybierać inaczej? 



Czy pozna regułę w grze i sprawi, 

Że nie zwątpi już i nie zawaha się? 



Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni? 

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry 

Bez szans, bez zasad i bez planu? 



On często gra sam 

A przynajmniej tak mu zdaje się… 

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie 



On nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy. 

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.


Ważka ma trzysta tysięcy luster w oku-uwierz w to 

Jakże nieważkie jest wobec tego cudu nasz zło 



Jesteś tutaj zaledwie chwilę, 

Jedyny raz zjawiasz się. 

Zrób co możesz, 

Ale nie tyle, by cię ktoś zapamiętał źle. 

Pozwól sobie na dar zdumeinia, 

A znajdziesz sens- ufaj mi... 

Zrób co możesz, by twe istnienie 

Było całe jak kropla krwi... 



Światło z odległej mgławicy gna tu sto milionów lat 

Czy mija w drodze tysiące światów lepszych niż ten świat...? 



Jesteś tutaj zaledwie chwilę 

Jedyny raz zjawiasz się 

Zrób co możesz , 

Ale nie tyle by cię ktoś zapamiętał źle 

Pozwól sobie na zachwycenie, 

A znajdziesz sens- ufaj mi... 

Zrób co jeszcze masz do zrobienia 

Cicho zamknij za sobą drzwi... 



Wciąż nie za późno jest na odkrycie które zmieni Cię, 

Że ty i ważka to jedno życie- dbaj o swoją część