Gdzie ost i wrzos

Koi mnie jasny głos

Woń pól i głóg

Jesteś tak daleko i tak blisko stąd

Mój los w Twoich ustach, jak kłos

Czyżbyś wołać mnie mógł?



Czy krople mgły

To twoje łzy?

Podobno, czasem bywasz smutny

Jeżeli tak,

Przyjdź tu choć raz

Posłuchaj jak oddycha las



Gdzie ost i mak

Cisza śpiewna, jak ptak

We mgle śpi klon

Jesteś tak daleko i tak blisko stąd

To buk znaczy rozstaje dróg

Czyżbyś drzewem być mógł?


Nagle coś się kończy, jakby runął tobie śiat 

Pragneisz cofnąć czas na próżno 

Nagle widzisz jasno tyle utraconych szans 

Słów na które już za późno... 



I zapominasz co dnia, że każda chwila do dar 

Masz ją by móc przebaczać, kochać, zostawiać ślad 



Nie ma sytuacji w której wolno ci się bać 

Że na miłość jest za późno... 



Nagle ktoś ci bliski znika zanim powiesz mu, 

Że dla ciebie był jedyny... 

Nagle życie minie jakbyś nigdy nie żył, 

A ty nie będziesz tu bez winy 



I zapominasz co dnia, że każda chwila do dar 

Masz ją by móc przebaczać, kochać, zostawiać ślad 



Żyjesz tu bez próby, ucieka ci sens 

A tego co nagłe unikać wciąż chcesz 

I pytasz i kryjesz, 

Modlisz i boisz się 



Szczęście przyjdzie nagle i w przebraniu które znasz 

Spróbuj dostrzec je na nowo.. 

Dotknie twoich żagli, lekko muśnie twoją twarz 

Spróbuj zawsze być gotowym. 



Nie zapominaja co dnia, że każda chwila do dar 

Masz ją by móc przebaczać, kochać, zostawiać ślad 



Nie ma sytuacji w której wolno ci się bać 

Że na miłość jest za późno...