Gdzie ost i wrzos

Koi mnie jasny głos

Woń pól i głóg

Jesteś tak daleko i tak blisko stąd

Mój los w Twoich ustach, jak kłos

Czyżbyś wołać mnie mógł?



Czy krople mgły

To twoje łzy?

Podobno, czasem bywasz smutny

Jeżeli tak,

Przyjdź tu choć raz

Posłuchaj jak oddycha las



Gdzie ost i mak

Cisza śpiewna, jak ptak

We mgle śpi klon

Jesteś tak daleko i tak blisko stąd

To buk znaczy rozstaje dróg

Czyżbyś drzewem być mógł?


Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?