Gdzie ost i wrzos

Koi mnie jasny głos

Woń pól i głóg

Jesteś tak daleko i tak blisko stąd

Mój los w Twoich ustach, jak kłos

Czyżbyś wołać mnie mógł?



Czy krople mgły

To twoje łzy?

Podobno, czasem bywasz smutny

Jeżeli tak,

Przyjdź tu choć raz

Posłuchaj jak oddycha las



Gdzie ost i mak

Cisza śpiewna, jak ptak

We mgle śpi klon

Jesteś tak daleko i tak blisko stąd

To buk znaczy rozstaje dróg

Czyżbyś drzewem być mógł?


Możliwe, że jesteś tu tylko na chwilę

I każdy Twój dzień wydaje ci się błahy,

Lekki, nieważny

Możliwe, że nie chcesz zaufać miłości

A życie bez niej wydaje Ci się łatwe,

Wolne, rozważne



A to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią



Możliwe, że warto świat zmienić na lepsze

I nie czekaj, by ktoś pomógł w tym Ci

Kochaj i wołaj na wietrze



Że to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią



Bo to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią