Nie wiem jak mam to powiedzieć

Że brak mi czasu i się na zdumienie twoich uniesionych brwi

Nie chce rozlewu krwi

Otwórz drzwi

Uznaj mnie za zaginioną

Raz i na zawsze



Nie wiem jak mam to powiedzieć

Ilu potrzeba mi słów

I czy nigdy ma być jednym z nich, czy nie

Abyś uwierzył że

Nie ma mnie

Uznał mnie za zaginioną

Raz i na zawsze



Nie żegnam się

Zapomnij, że widziałeś mnie kiedykolwiek



Proszę cię

Uwierz, że nie ma mnie

Uznaj mnie za zaginioną

Raz i na zawsze



Nagle coś się kończy, jakby runął tobie śiat 

Pragneisz cofnąć czas na próżno 

Nagle widzisz jasno tyle utraconych szans 

Słów na które już za późno... 



I zapominasz co dnia, że każda chwila do dar 

Masz ją by móc przebaczać, kochać, zostawiać ślad 



Nie ma sytuacji w której wolno ci się bać 

Że na miłość jest za późno... 



Nagle ktoś ci bliski znika zanim powiesz mu, 

Że dla ciebie był jedyny... 

Nagle życie minie jakbyś nigdy nie żył, 

A ty nie będziesz tu bez winy 



I zapominasz co dnia, że każda chwila do dar 

Masz ją by móc przebaczać, kochać, zostawiać ślad 



Żyjesz tu bez próby, ucieka ci sens 

A tego co nagłe unikać wciąż chcesz 

I pytasz i kryjesz, 

Modlisz i boisz się 



Szczęście przyjdzie nagle i w przebraniu które znasz 

Spróbuj dostrzec je na nowo.. 

Dotknie twoich żagli, lekko muśnie twoją twarz 

Spróbuj zawsze być gotowym. 



Nie zapominaja co dnia, że każda chwila do dar 

Masz ją by móc przebaczać, kochać, zostawiać ślad 



Nie ma sytuacji w której wolno ci się bać 

Że na miłość jest za późno...