Słońce już gasło, niebo zdawało się zniżać,

Ścieśniać, I coraz bardziej ku ziemi przybliżać.

Aż naprzeciw księżyca, gwiazda jedna, druga

Błysnęła, już ich tysiąc, już milion mruga.

Tadeusz zadumany zrobił kroków parę

Gdy mu coś drogę zaszło, spojrzał, widzi marę;

Kibić miała wysmukłą, kształtną, pierś powabną,

Suknię materyjalną, różową, jedwabną;

Od której odbijał się drżący blask miesięczny,

I przystąpiwszy cicho szepnęła:

"Niewdzięczny, Szukałeś wzroku mego, teraz go unikasz,

Niewdzięczny...

Szukałeś rozmów ze mną, dziś uszy zamykasz."

"Ale uważ no sama, wszak nas widzą, śledzą,

Czyż można tak otwarcie, cóż ludzie powiedzą,

Wszak to nieprzyzwoicie, to dalbóg, jest grzechem..."

"Jesteś mężczyzną, znajdziesz kochankę, godniejszą,

Znajdziesz bogatszą, piękniejszą...

I tylko dla mej pociechy, niech wiem przed rozstaniem,

Że twoja skłonność była prawdziwym kochaniem..."

"Czym kochał? Krótkie z sobą spędziliśmy chwile,

I choć one mnie przeszły tak słodko, tak mile,

Zostać dłużej nie mogę, to postanowienie,

I choćbym chciał tu zostać, już go nie odmienię".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".


On często gra sam 

I długo obmyśla każdy ruch. 

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch 



Lecz on nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy 

Dla niego ta partia to 

Pytanie o tę jedną metodę na życie 



On często gra sam 

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór: 

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór 



Czy powinien był żyć 

I wybierać inaczej? 



Czy pozna regułę w grze i sprawi, 

Że nie zwątpi już i nie zawaha się? 



Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni? 

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry 

Bez szans, bez zasad i bez planu? 



On często gra sam 

A przynajmniej tak mu zdaje się… 

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie 



On nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy. 

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.