Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?


Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać
Zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami
I będą skurczone liście
Jagody z czarnymi plamami...

Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić
Trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić
A kiedy sen mnie zmorzy albo zaleję się łzami
Długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami...