Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?


Odejdę, nie spamiętam, widać nie byłam święta, 

widać źle mnie uczyli, widać za mało bili tata z mamą. 

Nie myślcie o mnie źle, widać nam chodzi nie o to samo.

Polem, łąką, bliska skowronkom odchodzę. 

Drogą, ścieżką, tam gdzie nie mieszkam, odchodzę.

Miedzą, rżyskiem, sama we wszystkim odchodzę. 

Napisz do mamy, gdzie się spotkamy po drodze.