Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?


On często gra sam 

I długo obmyśla każdy ruch. 

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch 



Lecz on nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy 

Dla niego ta partia to 

Pytanie o tę jedną metodę na życie 



On często gra sam 

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór: 

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór 



Czy powinien był żyć 

I wybierać inaczej? 



Czy pozna regułę w grze i sprawi, 

Że nie zwątpi już i nie zawaha się? 



Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni? 

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry 

Bez szans, bez zasad i bez planu? 



On często gra sam 

A przynajmniej tak mu zdaje się… 

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie 



On nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy. 

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.