Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?


Gdy byłam lekka jak jaskółczy sen

Lubiłeś nosić mnie w kołysce rąk

Wiązałeś rudą wstążkę

Aby nie dotknęło twego dziecka żadne zło



Czemu ja nic nie pamiętam Już

Czemu ty to całkiem inny ty

Każda łza ponoć powraca tu

Każdy gest zostaje

Chociaż my gaśniemy, jak wiatr

Znikamy, jak mgły



Gdy byłam mała



I par oczu stu potrzeba było aby dostrzec mnie

Mówiłeś mi: żyj do utraty tchu,

Pamiętaj kształty chmur i liści drzew



Dla ciebie chce być lekka, jak liść

Powiedz, że ja nie zgasnę jak wiatr

Nie zniknę jak mgła



Obiecaj mi

Że, tak jak łzy

Wrócimy tu