Proszę pozwól mi znów zasnąć we włosach twych

Chcę słyszeć twój sen i szept twojej krwi

Chcę dotyku twych ust tak czystego , jak chrzest

Nim zbudzi cię świt i chłód moich łez



Zanim chłód, zanim lęk, zanim świt , zanim dzień

Chcę strzec twego snu i tulić twój cień

Proszę pozwól mi znów czekać z tobą na deszcz

Być kroplą , co drży na skraju twych rzęs



I już nie chcę znać twoich snów 

Proszę , miej własny świat

I wracaj , gdy chcesz , a ja 

Będę tu

Nie mów mi , że nie ma nas

Lepiej nie mów nic



Proszę , pozwól mi raz jeszcze poczuć twój dreszcz

Niech w ciele mym gra , jak wiatr w skroniach wierzb

Pozwól , proszę niech noc ta odbierze mi wzrok

Ja źrenic mam sto na skórze mych rąk



Nie mów mi, że nie ma nas

Lepiej nie mów nic



Póki milczysz , ja wiem , że wciąż jeszcze jest czas

Chcę być światłem dnia, co pieści twą twarz

Proszę , pozwól mi dziś na tę ostatnią z prób

Nim odejdę stąd po śladach twych stóp



Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać
Zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami
I będą skurczone liście
Jagody z czarnymi plamami...

Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić
Trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić
A kiedy sen mnie zmorzy albo zaleję się łzami
Długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami...