Proszę pozwól mi znów zasnąć we włosach twych

Chcę słyszeć twój sen i szept twojej krwi

Chcę dotyku twych ust tak czystego , jak chrzest

Nim zbudzi cię świt i chłód moich łez



Zanim chłód, zanim lęk, zanim świt , zanim dzień

Chcę strzec twego snu i tulić twój cień

Proszę pozwól mi znów czekać z tobą na deszcz

Być kroplą , co drży na skraju twych rzęs



I już nie chcę znać twoich snów 

Proszę , miej własny świat

I wracaj , gdy chcesz , a ja 

Będę tu

Nie mów mi , że nie ma nas

Lepiej nie mów nic



Proszę , pozwól mi raz jeszcze poczuć twój dreszcz

Niech w ciele mym gra , jak wiatr w skroniach wierzb

Pozwól , proszę niech noc ta odbierze mi wzrok

Ja źrenic mam sto na skórze mych rąk



Nie mów mi, że nie ma nas

Lepiej nie mów nic



Póki milczysz , ja wiem , że wciąż jeszcze jest czas

Chcę być światłem dnia, co pieści twą twarz

Proszę , pozwól mi dziś na tę ostatnią z prób

Nim odejdę stąd po śladach twych stóp



On często gra sam 

I długo obmyśla każdy ruch. 

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch 



Lecz on nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy 

Dla niego ta partia to 

Pytanie o tę jedną metodę na życie 



On często gra sam 

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór: 

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór 



Czy powinien był żyć 

I wybierać inaczej? 



Czy pozna regułę w grze i sprawi, 

Że nie zwątpi już i nie zawaha się? 



Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni? 

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry 

Bez szans, bez zasad i bez planu? 



On często gra sam 

A przynajmniej tak mu zdaje się… 

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie 



On nie gra dla braw 

Inie gra dla forsy. 

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.