Zapomnę, po kolei nasze dni,

zapomnę, jak cię nie zapomniał nikt,

zapomnę, że w życiu trafiłam na zdradę.



A po mnie nie zastanie nawet ślad,

ogromnie lubię zniknąć z twoich akt,

przytomnie zmieniłam fryzurę i adres.



Kosztownie wygląda twój błąd,

gdy dałeś mi dostęp do kont.



Zapomnisz o obiadach z drogich dań,

zapomnisz o powabach młodych pań,

komornik zamieni twe życie w makabrę.


Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?