Zapytam wody, jakie oczy masz,

pośle za tobą w pogoń chmurę ptaków,

za góry za las.

Zapytam wody, jakie oczy masz

pośle za tobą w pogoń chmurę ptaków,

za góry za las. Pośle za tobą w pogoń 

chmurę ptaków za góry za las.

Jak zechce w rzece zawróci woda, ale bez ciebie,

bez twego spojrzenia ja żyć nie mogę,

ale bez ciebie bez twego spojrzenia ja nie mogę żyć.


Znowu jestem tu

A niepamięć już mnie zna

Ten dom

Gdzie zupełnie inna ja

Sprzed lat

Myślałam, że już wiem



Zastanawiam się

Gdybym mogła spotkać ją

To czy

Umiałabym

Przekazać jej tych kilka cennych rad

Jak ma żyć, jak oswajać świat



Czy dziś już to wiem

Ślady dawno zatarł czas

I wiatr

A ta zapomniana ja

Sprzed lat

Nie, nie posłucha mnie



Może tak już jest

Że choć człowiek żyłby lat

I sto

Będzie wiecznie pytać się

By wciąż, wciąż wiedzieć coraz mniej