Znowu jestem tu

A niepamięć już mnie zna

Ten dom

Gdzie zupełnie inna ja

Sprzed lat

Myślałam, że już wiem



Zastanawiam się

Gdybym mogła spotkać ją

To czy

Umiałabym

Przekazać jej tych kilka cennych rad

Jak ma żyć, jak oswajać świat



Czy dziś już to wiem

Ślady dawno zatarł czas

I wiatr

A ta zapomniana ja

Sprzed lat

Nie, nie posłucha mnie



Może tak już jest

Że choć człowiek żyłby lat

I sto

Będzie wiecznie pytać się

By wciąż, wciąż wiedzieć coraz mniej


Jeżeli chwila dnia odchodzi bezpowrotnie.

czy my przeminąć mamy w niej okrutni i samotni?

Jeżeli pojedynczy liść posiada sens

i miejsce, czy wolno nam zadecydować

i zgasić choćby jedno serce?

Jeżeli już jesteśmy tu na tę jedyną chwilę,

czy nie umiemy pojąć, że dano nam aż tyle?



Z nieba płyną łzy by Bogu było lżej.

W górze milczy wiatr. On wszystko o nas wie.

Że każdy spośród nas jest kruchy jak liść.

Że gdy zburzymy świat, nie mamy dokąd iść.



Z nieba płyną łzy by Bogu było lżej,

W górze milczy wiatr.

On wszystko o nas wie.