Znowu jestem tu

A niepamięć już mnie zna

Ten dom

Gdzie zupełnie inna ja

Sprzed lat

Myślałam, że już wiem



Zastanawiam się

Gdybym mogła spotkać ją

To czy

Umiałabym

Przekazać jej tych kilka cennych rad

Jak ma żyć, jak oswajać świat



Czy dziś już to wiem

Ślady dawno zatarł czas

I wiatr

A ta zapomniana ja

Sprzed lat

Nie, nie posłucha mnie



Może tak już jest

Że choć człowiek żyłby lat

I sto

Będzie wiecznie pytać się

By wciąż, wciąż wiedzieć coraz mniej


Słońce już gasło, niebo zdawało się zniżać,

Ścieśniać, I coraz bardziej ku ziemi przybliżać.

Aż naprzeciw księżyca, gwiazda jedna, druga

Błysnęła, już ich tysiąc, już milion mruga.

Tadeusz zadumany zrobił kroków parę

Gdy mu coś drogę zaszło, spojrzał, widzi marę;

Kibić miała wysmukłą, kształtną, pierś powabną,

Suknię materyjalną, różową, jedwabną;

Od której odbijał się drżący blask miesięczny,

I przystąpiwszy cicho szepnęła:

"Niewdzięczny, Szukałeś wzroku mego, teraz go unikasz,

Niewdzięczny...

Szukałeś rozmów ze mną, dziś uszy zamykasz."

"Ale uważ no sama, wszak nas widzą, śledzą,

Czyż można tak otwarcie, cóż ludzie powiedzą,

Wszak to nieprzyzwoicie, to dalbóg, jest grzechem..."

"Jesteś mężczyzną, znajdziesz kochankę, godniejszą,

Znajdziesz bogatszą, piękniejszą...

I tylko dla mej pociechy, niech wiem przed rozstaniem,

Że twoja skłonność była prawdziwym kochaniem..."

"Czym kochał? Krótkie z sobą spędziliśmy chwile,

I choć one mnie przeszły tak słodko, tak mile,

Zostać dłużej nie mogę, to postanowienie,

I choćbym chciał tu zostać, już go nie odmienię".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".

"Ale niech słowo "kocham" jeszcze raz usłyszę,

Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę".