Znowu jestem tu

A niepamięć już mnie zna

Ten dom

Gdzie zupełnie inna ja

Sprzed lat

Myślałam, że już wiem



Zastanawiam się

Gdybym mogła spotkać ją

To czy

Umiałabym

Przekazać jej tych kilka cennych rad

Jak ma żyć, jak oswajać świat



Czy dziś już to wiem

Ślady dawno zatarł czas

I wiatr

A ta zapomniana ja

Sprzed lat

Nie, nie posłucha mnie



Może tak już jest

Że choć człowiek żyłby lat

I sto

Będzie wiecznie pytać się

By wciąż, wciąż wiedzieć coraz mniej


Ważka ma trzysta tysięcy luster w oku-uwierz w to 

Jakże nieważkie jest wobec tego cudu nasz zło 



Jesteś tutaj zaledwie chwilę, 

Jedyny raz zjawiasz się. 

Zrób co możesz, 

Ale nie tyle, by cię ktoś zapamiętał źle. 

Pozwól sobie na dar zdumeinia, 

A znajdziesz sens- ufaj mi... 

Zrób co możesz, by twe istnienie 

Było całe jak kropla krwi... 



Światło z odległej mgławicy gna tu sto milionów lat 

Czy mija w drodze tysiące światów lepszych niż ten świat...? 



Jesteś tutaj zaledwie chwilę 

Jedyny raz zjawiasz się 

Zrób co możesz , 

Ale nie tyle by cię ktoś zapamiętał źle 

Pozwól sobie na zachwycenie, 

A znajdziesz sens- ufaj mi... 

Zrób co jeszcze masz do zrobienia 

Cicho zamknij za sobą drzwi... 



Wciąż nie za późno jest na odkrycie które zmieni Cię, 

Że ty i ważka to jedno życie- dbaj o swoją część