Znowu jestem tu

A niepamięć już mnie zna

Ten dom

Gdzie zupełnie inna ja

Sprzed lat

Myślałam, że już wiem



Zastanawiam się

Gdybym mogła spotkać ją

To czy

Umiałabym

Przekazać jej tych kilka cennych rad

Jak ma żyć, jak oswajać świat



Czy dziś już to wiem

Ślady dawno zatarł czas

I wiatr

A ta zapomniana ja

Sprzed lat

Nie, nie posłucha mnie



Może tak już jest

Że choć człowiek żyłby lat

I sto

Będzie wiecznie pytać się

By wciąż, wciąż wiedzieć coraz mniej


Żył sobie raz sam malutki bit

samotny tak, że aż mi wstyd

i gdy pochmurne zaliczał dni

zwykł śpiewać, że bardzo mu się ckni.

Tak tęsknił biedak za bitami

- byliście sami tacy sami-

jak był samotny kolega bit,

gdy, łkając, sam wypełniał pit.

Latał więc nasz bit na prywatki,

dając tym samym przykład rzadki

bitu, co pląsał jak kobita-

lekko i zwiewnie przy big beat'ach.

Samotność jednak nie ma taktu,

zgorzkniały krążył to tam to tu,

aż kiedyś nucąc "Could you be loved"

zobaczył napis Microsoft.

Śmiało więc bit naciska Enter,

Wchodzi i widzi dużo pięter,

A każde jeden bit zajmuje

Tak dużo bitów tam bituje.

Na jego widok aż zawrzało;

"Ciebie nam tutaj brakowało,

31 plus ty to da

wspaniałych bitów 32!"

I żyją tak aż brak mi strof tu

Pod ciepłym dachem Microsoftu

I wierzę w nich jak w Króla Lwa,

Bo dają mi Start 32.

Microsoft, Start 32, Microsoft, Start 32...