Znowu jestem tu

A niepamięć już mnie zna

Ten dom

Gdzie zupełnie inna ja

Sprzed lat

Myślałam, że już wiem



Zastanawiam się

Gdybym mogła spotkać ją

To czy

Umiałabym

Przekazać jej tych kilka cennych rad

Jak ma żyć, jak oswajać świat



Czy dziś już to wiem

Ślady dawno zatarł czas

I wiatr

A ta zapomniana ja

Sprzed lat

Nie, nie posłucha mnie



Może tak już jest

Że choć człowiek żyłby lat

I sto

Będzie wiecznie pytać się

By wciąż, wciąż wiedzieć coraz mniej


Możliwe, że jesteś tu tylko na chwilę

I każdy Twój dzień wydaje ci się błahy,

Lekki, nieważny

Możliwe, że nie chcesz zaufać miłości

A życie bez niej wydaje Ci się łatwe,

Wolne, rozważne



A to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią



Możliwe, że warto świat zmienić na lepsze

I nie czekaj, by ktoś pomógł w tym Ci

Kochaj i wołaj na wietrze



Że to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią



Bo to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią