Możliwe, że jesteś tu tylko na chwilę

I każdy Twój dzień wydaje ci się błahy,

Lekki, nieważny

Możliwe, że nie chcesz zaufać miłości

A życie bez niej wydaje Ci się łatwe,

Wolne, rozważne



A to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią



Możliwe, że warto świat zmienić na lepsze

I nie czekaj, by ktoś pomógł w tym Ci

Kochaj i wołaj na wietrze



Że to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią



Bo to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią


Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać
Zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami
I będą skurczone liście
Jagody z czarnymi plamami...

Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić
Trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić
A kiedy sen mnie zmorzy albo zaleję się łzami
Długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami...