Możliwe, że jesteś tu tylko na chwilę

I każdy Twój dzień wydaje ci się błahy,

Lekki, nieważny

Możliwe, że nie chcesz zaufać miłości

A życie bez niej wydaje Ci się łatwe,

Wolne, rozważne



A to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią



Możliwe, że warto świat zmienić na lepsze

I nie czekaj, by ktoś pomógł w tym Ci

Kochaj i wołaj na wietrze



Że to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią



Bo to nasza ostatnia broń

I wiele wygramy nią


Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą, 

Tam, skąd się listów nie pisze 

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się 

I czy spotkają się? 



Czy dusze znają mowę dotyku? 

Czy wymieniają spojrzenia? 

Czy mijają się w milczeniu, 

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze? 

Czy są odległe, jak gwiazdy? 

Czy unoszą się na wietrze 

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły? 



Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie. 

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia. 



Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce 

Da swego ciepła nam więcej? 

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?