Tak łatwo z rąk wymyka się
Ucieka wciąż, znika we mgle
A Ty je chcesz na własność mieć
Chcesz zamknąć na klucz
Przed światem schować
Skryć - jak skarb swój
Prywatny skarb... niemożliwe

Bo szczęście to przelotny gość
Szczęście to piórko na dłoni
Co zjawia się, gdy samo chce
I gdy się za nim nie goni

Tym więcej chcesz im więcej masz
Wymyślasz proch, chcesz sięgnąć gwiazd
Lecz to nie to, nie - to nie tak
I ciągle czegoś nam brak do szczęścia
Wciąż nam brak, tak zachłannie brak
Otwórz oczy...

Szczęście to ta chwila co trwa
Niepewna swojej urody
To zieleń drzew, to dzieci śmiech
Słońca zachody i wschody

Więc nie patrz w dal,
Bo szczęście jest tuż obok w nas
W zwyczajnym dniu, w zapachu domu
Wśród chmur, w ciszy traw
Jest blisko nas, blisko tak, blisko tak...

Bo szczęście to przelotny gość
Przebłysk słonecznej pogody
I dużo wie, kto pojął, że
Szczęście to garść pełna wody

Szczęście to ta chwila co trwa
Szczęście to piórko na dłoni
Co zjawia się, gdy samo chce
I gdy się za nim nie goni


Gdy byłam lekka jak jaskółczy sen

Lubiłeś nosić mnie w kołysce rąk

Wiązałeś rudą wstążkę

Aby nie dotknęło twego dziecka żadne zło



Czemu ja nic nie pamiętam Już

Czemu ty to całkiem inny ty

Każda łza ponoć powraca tu

Każdy gest zostaje

Chociaż my gaśniemy, jak wiatr

Znikamy, jak mgły



Gdy byłam mała



I par oczu stu potrzeba było aby dostrzec mnie

Mówiłeś mi: żyj do utraty tchu,

Pamiętaj kształty chmur i liści drzew



Dla ciebie chce być lekka, jak liść

Powiedz, że ja nie zgasnę jak wiatr

Nie zniknę jak mgła



Obiecaj mi

Że, tak jak łzy

Wrócimy tu